Hysterisch bij de kassa

Zaterdagochtend. Regen. Supermarkt. Een combinatie van die drie is al een disaster op zich.

pablo-382

Bij aankomst is er geen parkeerplaats. Ik had niet anders verwacht, dus rijd onverstoorbaar drie rondjes, waarna ik de auto wel kwijt kan. Volgende uitdaging is een karretje scoren. Gaat onverwacht soepel vandaag. De daaropvolgende en meteen de grootste uitdaging is het boodschappen doen zelf.

Het oude mensjes gehalte, met loopsnelheid van maximaal 100 meter per uur, is hoog deze zaterdag. Maar ikdoe mijn best. Ik race zigzaggend door de gangen heen en gooi hier en daar iets in de kar. Af en toe laat ik mijn karretje, op een strategisch goed uitgekozen plek, staan om vanuit daar met korte sprintjes boodschappen uit de nabij gelegen rekken te grissen. Super goede techniek. Snel en effectief. Ik kan het iedereen aanraden.

Zo laat ik mijn kar een stuk of zes keer staan, om hem daarna weer op te pikken en door te rennen. Onderwijl trots slingerend met mijn boodschappenlijstje (voel me net een echte huisvrouw) en excuserend glimlachend naar de bijna omver gelopen oma’s en opaatjes.

Na het laatste sprintje begeef ik me uitgeput naar de kassa. Nog even en ik lig op de bank met een heerlijke cappuccino. Diep in gedachten aan koffie en koek stal ik alles uit op de band.

Ik glimlach een hallo naar de cassière en kijk dan een beetje warrig naar beneden. Die laatste spullen waren echt van mij, maar deze boodschappen heb ik toch niet uitgezocht? Een naar gevoel bekruipt me, een heel naar gevoel. Oh nee oh nee oh nee, ik zal toch niet? Oh nee…

Een zenuwachtige lach ontsnapt mijn keel. De cassière kijkt me vragend aan. ‘Ehm, haha, ehm, tja, ik heb halverwege denk ik het verkeerde karretje meegenomen… dit zijn mijn boodschappen niet..haha’. Caissière rolt misprijzend met haar ogen en belt de manager. Ik leg het hele verhaal, inmiddels lichtelijk hysterisch, aan de manager uit.

Manager is not amused. Een omaatje had blijkbaar al een medewerker beschuldigd van het weghalen van haar karretje, terwijl zij alleen even kaas aan het zoeken was.  ‘Haha’, hyper ik, ‘nee dat was ik dus, haha.’ Niet grappig Ella, niet grappig. Houd je mond Ella, houd je mond.

Onder het gemompel van duizend excuses laat ik mijn (én oma’s) boodschappen op de band staan en ren met een knalrood hoofd de supermarkt uit. Dat wordt voorlopig even ergens anders boodschappen halen…

Deel

Pin

Volg

Auteur: Renske Kaldewaij

Ella Ebeling is de creatie van schrijver en journalist Renske Kaldewaij. Net als Ella is Renske 38 jaar oud, ruim zeven jaar verloofd en moeder van drie kinderen. De verhalen zijn deels autobiografisch, deels verzonnen.

Benieuwd naar meer van mijn werk?

/ Email Renske

Meer verhalen van Ella