Kokend water en duizend slierten spaghetti

Met één hand probeer ik de natte was te sorteren. pablo-240

Helft in de droger, helft op de trap (die mag IEMAND later ophangen, WIE is de vraag (IK niet).

Wonder boven wonder zit er geen spatje bloed op de schone kleding. Dat had ik op een dag als vandaag (of trouwens elke andere dag) wel verwacht. Misschien brengen scherven dan toch geluk… OF misschien zie ik de bloedvlekken gewoon niet in deze donkere kelder…

Ik check mijn mobiel. Oh shoot. De pasta had er al twee minuten geleden uit gemoeten. Niet dat iemand het merkt als deze slightly overcooked is. Niet dat veel mensen het ÜBERHAUPT eten. Twee kinderen doen alvast niet mee (IEUW VIES!) en tegen de tijd dat verloofde thuiskomt is het eten al zo’n beetje vergaan.

Ik zet het gas uit en doe de deksel op de pan. Geen handdoek aanwezig (waarschijnlijk allemaal op de vieze wasstapel in de kelder), dus dan maar twee overhandschoenen. Ik til de pan op en wil het water eruit gieten. Daarbij de snee in mijn hand vergetend. Die inmiddels best gevoelig is geworden.

AU!

De pan klettert uit mijn handen. Kokend water én duizend slierten spaghetti stromen over de keukenvloer (de wasbak helaas nog niet bereikt…).

Ik vraag de kinderen alles op te vegen, omdat mama echt TE zwaar gewond is. Als bewijs laat ik ze de snee zien, waarvan ze zo onder de indruk zijn, dat ze meteen zonder zeuren aan hun taak beginnen.

Zodra de vloer enigszins vrij is van water en slierten vertrekken we naar het pastarestaurant om de hoek. ETEN en AFREKENEN met één hand moet nog wel lukken.

Deel

Pin

Volg

Auteur: Renske Kaldewaij

Ella Ebeling is de creatie van schrijver en journalist Renske Kaldewaij. Net als Ella is Renske 38 jaar oud, ruim zeven jaar verloofd en moeder van drie kinderen. De verhalen zijn deels autobiografisch, deels verzonnen.

Benieuwd naar meer van mijn werk?

/ Email Renske

Meer verhalen van Ella