Met plas doordrenkte onderbroeken en bezwete sportsokken

Goed, nieuwe ronde nieuwe kansen. pablo-330

Ik leef nog en dat is het belangrijkste. Ik heb mijn hyperfree apparaat en nog een paar xanaxjes voor noodgevallen, dus we kunnen er weer tegenaan.

Hoog tijd achterstallig werk in te halen. Opdrachtgevers worden zenuwachtig en dat moeten we niet hebben. Maar first things first. DE WAS. Onze wasmachine staat in de kelder. ’s Avonds gooit iedereen zijn of haar vieze kleren naar beneden het keldertrapje af. Deur dicht, niemand die het ziet. Als we bijna geen kleren meer hebben, begeef ik me naar de kelder en zoek ik de hele zooi uit. Eenmaal gewassen en gedroogd gooi ik de hele zooi op onze slaapkamer. Daar ook deur dicht en weer niemand die het ziet. Schone kleren pakken we van de stapel. Supereffectief. Geen kleren in huis die gestreken moeten worden. En de overhemden van verloofde dan? Non iron! Vriendinnen vinden het altijd zo lekker opgeruimd bij ons thuis, ze moesten de deuren eens opentrekken

Maar goed de was dus. Na afwezigheid door MAJOR distaster, is het hoog tijdde keldertrap af te dalen. De stapel is enorm. Als ik het eerste deel in de machine heb gepropt, lijkt de berg nog even groot. Het stinkt ook best wel. Zou kunnen komen doordat er tijdens mijn afwezigheid ook behoorlijk wat natte spullen naar beneden zijn gegooid. Die maar even ophangen dan. Nu heb ik beneden geen droogrekje, maar wel allerlei buizen waar kraantjes aanzitten. Geen idee waar die voor zijn, maar ze cheap teams jerseys zijn perfect om dingen aan op te hangen. Alle natte handdoeken, van plas doordrenkte onderbroeken van jongste blom (al vier, maar gewoon te laks om naar de wc te lopen), bezwete sportkleren kan ik kwijt. Perfect. Ik ren de trap weer op en ga achter mijn macbookje zitten. Goodness wat ben ik goed bezig vandaag. Ik voel me gewoon al bijna weer de oude (hyperfree apparaatje blijft wel binnen handbereik).

pablo-45Na een knetterspannend artikel over de financiële gevolgen van een scheiding, besluit ik de was ook meteen in de droger te gooien. Ik daal de trap af…en mijn voet belandt in een sompig stapeltje kleren. Mijn sok is doorweekt. De vloer staat blank. Alle kleding is nat. Hoe kan dit nu weer? Ik kijk hysterisch om mee heen. Waar komt dit water vandaan? Oh-shit-oh-shit-oh-shit. Uit een van de kraantjes stroomt een cheap jerseys dikke straal water. Waarom komt er water uit dat kraantje? Waarvoor is die buis überhaupt? Waar slaat dit op? Ik waad me door de verzopen kleding naar het desbetreffende kraantje. Gelukkig krijg ik hem meteen dicht. Het water stopt. Hoe ga ik deze zooi opruimen? Het is echt heel veel kleding. En er is echt heel veel water.

Ik voel mijn handen tintelen (waar is mijn hyperfree apparaat?) en mijn ogen branden (niet huilen, kop op voor alles is een oplossing). Maar ik trek het niet. Het is een disaster teveel. Ik trek de kelderdeur achter me dicht.

De eerder afgeslagen koffie bij vriendin C., om werkduk en behoefte aan me-time, is nu precies wat ik nodig heb. Ik trek alle deuren die er maar zijn achter me dicht.

Deel

Pin

Volg

Auteur: Renske Kaldewaij
Ella Ebeling is de creatie van schrijver en journalist Renske Kaldewaij. Net als Ella is Renske 38 jaar oud, ruim zeven jaar verloofd en moeder van drie kinderen. De verhalen zijn deels autobiografisch, deels verzonnen. Benieuwd naar meer van mijn werk? / Email Renske

Meer verhalen van Ella