Ontiegelijk bang

Ik lig te wachten in mijn bed op de hartbewaking. pablo-182

Hoop dat ik zo naar huis mag. Vind het hier helemaal niets.

Na de cardioloog was gistermiddag de neuroloog aan de beurt. Zorgelijk keek ze naar mijn gezicht. ‘Vind je niet dat haar rechtermondhoek wat naar beneden hangt?’ Assistent knikt instemmend. Oh nee, is het nu een herseninfarct?! Verloofde begint keihard te lachen (hoogongepast als je liefde stervende is, maar dat terzijde), ‘haha nee, haar mond staat altijd al zo scheef!’ Oké, supergeestig. NOT.

Inmidels heerlijk ontspannen door het fantastische xanax-pilletje (wil ik er 100 van mee naar huis). Mijn kater en vooral de nadorst kwam echter in alle hevigheid weer naar boven drijven. Dus toen de zuster vroeg of ik iets wilde drinken floepte ‘een cola graag’ er als vanzelf uit. Vijf afkeurende blikken als gevolg… Een appelsapje kon ik krijgen. Caffeine was nu echt een grote nono. En wist ik niet dat cola sowieso hartstikke slecht voor me was? Ja ja ja, maar wel goed tegen een kater (zei ik niet hoor). Verloofde gelukkig nog wel een zakje chips naar binnen gesmokkeld. Toch, friet met mayonaise was nog beter geweest.

Daarna alleen achtergelaten tussen allemaal oudjes, bij wie waar de lucht werkelijk met veel lawaai uit alle kanten ontsnapte. Konden ze niets aan doen natuurlijk, maar het maakte het niet minder ranzig. Ieuw.

Nu lig ik dus te wachten. Gelukkig samen met verloofde, die is net weer aangekomen. We worden binnen geroepen in het ‘kantoortje’ van de cardioloog. Wat het was is niet duidelijk, maar een hartinfarct was het niet. Dus ik mag naar huis! Jeuj!

We lopen door de ziekenhuisgang naar buiten. Ik doe heel luchtig, maak duizenden grappen, maar diep van binnen ben ik ontiegelijk bang. Wat als het nog een keer gebeurd? Kan ik mijn lichaam nog vertrouwen? Wat als het stiekem wel een hartaanval was? Ik klem mijn hyperfree apparaatje in mijn hand, terwijl ik in de auto stap. Durf eigenlijk niet meer te rijden, maar verloofde kan geen twee auto’s besturen en slepen vond hij ook geen optie. Ik rijd heel heel rustig (adem in- adem uit- adem in- adem uit) naar huis.

Pffff. Dit was dus geen little disaster, dit was echt een MAJOR disaster!

Deel

Pin

Volg

Auteur: Renske Kaldewaij

Ella Ebeling is de creatie van schrijver en journalist Renske Kaldewaij. Net als Ella is Renske 38 jaar oud, ruim zeven jaar verloofd en moeder van drie kinderen. De verhalen zijn deels autobiografisch, deels verzonnen.

Benieuwd naar meer van mijn werk?

/ Email Renske

Meer verhalen van Ella