Ik wil gewoon HEEL even werken!

Ik probeer een wervende tekst op papier te krijgen. Wat lastig is met drie gillende negenjarige jongensstemmen op de achtergrond.

Ze zitten naast elkaar op de bank. Alledrie met een apparaat op schoot. Waarom moeten ze zo over elkaar heen schreeuwen? Ik zucht en staar naar mijn scherm. Ik wil deze opdracht vandaag afhebben. ‘Jongens, naar boven. Naar K.’s kamer. Zo kan ik niet werken.’

Nog geen veertig seconden na het vertrek hoor ik meisjesgejank boven mijn hoofd. Grrrr…ik MOET een werplek buitenshuis. Dit gaat zo niet langer. Ik schuif mijn stoel met een zwaai naar achter en stamp de trap op. ‘JONGENS?!! KAPPEN MET PESTEN!!!’

Maar de jongens zijn helemaal niet in zicht. K.’s deur zit netjes dicht. Waarom huilen de meisjes dan?

Dochters C. en L. en vriendinnetje E. verschijnen vanachter de badkamerdeur. ‘We krijgen het er niet meer a-a-a-af!’, snikt L.

OMG.

Drie beteuterde gezichtjes kijken me aan. Drie gezichtjes VOLGETEKEND MET STIFT.

Ik storm de trap weer af. Hier ga ik geen tijd aan besteden. ‘Wen er maar aan, want dat blijft er wel even opzitten. Je gaat toch geen stift op je gezicht doen. Hallo!’

Gatver. Zit ik straks ook nog met een boze mama van E.

Deel

Pin

Volg

Meer verhalen van Ella